Cem Adrian

Sana bunları hiç bilmediğin bir yerden yazıyorum. Ben senin görmediğin bir yerden düşüyorum. Gözlerim kapalı, her yer karanlık. Ben senin hiç bilmediğin bir yere yürüyorum. Sana bunları hiç duymadığın bir yerden söylüyorum.. Ben senin hiç olmadığın bir yerde duruyorum.. Sen benim hiç bilmediğim bir yerde uyuyor… Ben senin hiç bilmediğin bir yerde ölüyorum. Bu gece çalmıyor, şarkılar kırgın. Duvarlar simsiyah, renkler dargın. Çocuklar şarkı söylerdi, artık suskun. Önünde bir melek öldü. Öylece durdun. Hadi vur, hadi vur, hadi vur, hadi vur, hadi kır… Boğ umudumu ellerinle. Hadi yık, hadi yak.. Hadi yık, hadi yak… Söndür. Dök kalbimi sözlerinle.. Hadi del, hadi deş.. Hadi del, hadi deş… Öldür. Kanat şiirleri sessizliğinle. Hadi bul, hadi bul, hadi bul, hadi bul, beni. Kayboldum gözlerinde. Bu bir yangın.. Tam ortasına daldım, tam ortasına daldım. Her yer ateş.. ben ortasında kaldım, ben ortasında kaldım.
                                                                                                       Cem Adrian

Yalnızlığım

Yalnızlığımla dost olduğum günlerdeyim.
Hani biriyle güler, biriyle ağlar, biriyle eğlenir, biriyle sevinirsin ya...Sen her şeyin iyi gittiğini, her şeyin güzel olduğunu sanırsın.
Yakınlık ve heyecan duyarsın hani...Her şey iyi giderken, güzel şeyler yaşanırken araya aniden giren mutsuzluklar vardır bilir misin ve o mutsuzluklar, ayrılma noktasına kadar gider.Maskelerin gün yüzüne çıktığını fark edersin böylelikle. İşte hani o birileriyle de üzülürsün eninde sonunda.Ne mutluluğum biriyle nede hüznümün biriyle katlanmasını istemiyorum.Yalnız insanlar sokağında küçük adımlarla yürümek istiyorum çünkü birçoğunuz kendi içinde yalnız biliyorum.Yalnızlığımı saklamıyorum tam tersine yalnızlığımı benimsiyor ona kucak açıyorum.Beni daha güçlü mü yapıyor bilmiyorum ama insanlarla arama güçlü duvarlar örüyorum.Ne zaman biri yaklaşmaya çalışsa kendimden uzaklaştırıyorum.Bedenimi ve ruhumu yalnızlığa sürüklüyorum.Bazen bir kadehte ona dolduruyorum ve en derinlerinde sesini dinliyorum.Yalnızlığım bile acı çekiyor.Kimsenin duymadığı bir yerden sesleniyor bana kimsenin dokunamadığı.Yalnızlığım bedenimi bir kanser hücresi gibi kaplamış.Yalnızlık içten içe öldürüyor seni ve gene yalnızlık içten içe öldürüyor beni.
Belkide hayatın sonudur yalnızlık...